Badanie laboratoryjne

Test na toksynę Clostridium difficile – diagnostyka CDI

Test na toksynę C. difficile wykrywa toksyny A i B produkowane przez Clostridioides difficile w próbce kału. Jest kluczowy w diagnostyce biegunki poantybiotykowej (CDI).

Skonsultuj wynik z lekarzem online

Test na toksynę Clostridium difficile – to badanie laboratoryjne wykrywające toksyny A i/lub B bakterii Clostridioides difficile (dawniej Clostridium difficile) w próbce kału. CDI jest najczęstszą przyczyną biegunki szpitalnej i biegunki poantybiotykowej.

Czym jest badanie Test na toksynę Clostridium difficile?

Diagnostyka CDI obejmuje algorytm wielostopniowy: test przesiewowy GDH (dehydrogenaza glutaminianowa – antygen obecny u wszystkich szczepów C. difficile), a następnie potwierdzenie toksynami A/B metodą immunoenzymatyczną (EIA) lub testem NAAT (amplifikacja kwasów nukleinowych, np. PCR). GDH jest czuła, ale niespecyficzna (wykrywa też nietoksynogenne szczepy), dlatego konieczne jest potwierdzenie toksynami.

CDI rozwija się najczęściej po antybiotykoterapii (szczególnie fluorochinolony, cefalosporyny, klindamycyna), u hospitalizowanych pacjentów i osób >65 r.ż. Objawy: wodnista biegunka (≥3 luźne stolce/dobę), gorączka, ból brzucha, leukocytoza. Ciężkie CDI może prowadzić do toksycznego rozdęcia okrężnicy.

Kiedy lekarz zleca test na toksynę clostridium difficile?

Biegunka po antybiotykoterapii (≥3 luźne stolce/dobę)
Biegunka szpitalna (>48h od przyjęcia)
Nawracająca biegunka u pacjentów po antybiotykach
Ciężka biegunka z gorączką, leukocytozą i bólem brzucha

Jak się przygotować do badania?

Pobranie próbki kału

Pobierz luźny (nieprobowany) stolec do jałowego pojemnika. Stolec uformowany nie nadaje się do badania.

Szybki transport

Dostarcz próbkę do laboratorium jak najszybciej (max 2 godziny w temp. pokojowej lub 24h w lodówce).

Nie badaj bezobjawowych nosicieli

Test wykonuje się TYLKO u pacjentów z biegunką. Bezobjawowe nosicielstwo C. difficile nie wymaga leczenia.

Normy i wartości referencyjne

Parametr	Norma	Co oznacza odchylenie
GDH (antygen)	Ujemny	Dodatni: obecność C. difficile (wymaga potwierdzenia toksynami)
Toksyna A/B (EIA)	Ujemna	Dodatnia: aktywne CDI – wskazanie do leczenia
NAAT/PCR	Ujemny	Dodatni: gen toksyny obecny (wysoka czułość)

Interpretacja wyników – na co zwrócić uwagę?

GDH+/Toksyna+ = potwierdzone CDI – wskazanie do leczenia (wankomycyna doustna lub fidaksomycyna). GDH+/Toksyna−/NAAT+ = nosicielstwo toksynogennego szczepu – decyzja kliniczna. GDH− = CDI wykluczone. Ważne: nie powtarzaj testu w ciągu 7 dni od ujemnego wyniku i nie wykonuj „testu wyleczenia” – test może być dodatni mimo klincznej poprawy.

Masz wyniki? Skonsultuj je z lekarzem online

Lekarz przeanalizuje Twoje wyniki i dobierze odpowiednie leczenie – bez wychodzenia z domu.

Umów konsultację

Powiązane dolegliwości

Badanie Test na toksynę Clostridium difficile jest wykorzystywane w diagnostyce następujących schorzeń:

Biegunka

CDI jest najczęstszą przyczyną biegunki poantybiotykowej i szpitalnej.

Leki powiązane z wynikami badania

Vancomycin Metronidazol Enterol

Najczęściej zadawane pytania

Co to jest Clostridium difficile?

C. difficile to bakteria produkująca toksyny powodujące biegunkę, najczęściej po antybiotykach. Jest główną przyczyną biegunki szpitalnej.

Kiedy wykonać test na C. difficile?

Test wykonuje się przy biegunce (≥3 luźne stolce/dobę) po antybiotykoterapii lub u hospitalizowanych pacjentów z biegunką.

Ile kosztuje test na C. difficile?

Test GDH + toksyny kosztuje ok. 80–150 zł. NAAT/PCR: ok. 150–300 zł.

Jak leczy się CDI?

Standardowe leczenie to wankomycyna doustna przez 10 dni. Przy nawrotach – fidaksomycyna lub przeszczep mikrobioty kałowej (FMT).

Potrzebujesz skierowania na badanie lub konsultacji wyników?

Nasi lekarze wystawią e-skierowanie online i pomogą zinterpretować wyniki – szybko i wygodnie.

Skonsultuj wyniki Uzyskaj e-receptę na leczenie CDI

Treści zamieszczone na stronie mają charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny i nie stanowią porady medycznej. Wyniki badań zawsze powinny być interpretowane przez lekarza, który uwzględni pełen kontekst kliniczny i historię zdrowotną pacjenta. Ostatnia aktualizacja: 2026-03-14.